Hier staat dat ik niks meer kan...

Als je minimaal 54 weken ziek bent geweest, 2 jaar dus, dan krijg je formulieren in de bus waarop staat dat je een WIA -uitkering moet aanvragen. WIA staat voor Wet werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen. In deze wet wordt gekeken naar je arbeidsgeschiktheid. In de WIA bestaan twee uitkeringsregelingen: 

1. Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten: IVA-uitkering

2. Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten: WGA uitkering.

Mijn laatste re-integratie-opdracht draait uit op een IVA-uitkering voor mijn cliënt. Ze schrikt nogal als ze de brief van het UWV (Uitvoeringsinstituut WerknemersVerzekeringen) in de bus krijgt met deze constatering.  Hier staat dat ik niks meer kan... Nee, dat staat er niet. Er staat wel dat er niets meer hoeft. Geen sollicitatieplicht, geen druk van buitenaf om op zoek te gaan naar (betaald) werk. Er staat ook dat je de vrijheid krijgt je week in te vullen zoals jij wilt. Doen wat je leuk vindt, doen waar je goed in bent en vooral doen wat goed voor je is.... We hebben er lang en veel over gepraat, en ik hoop dat mevrouw de voordelen gaat zien van deze nieuwe status. 

Ik vind de uitslag van het onderzoek volkomen terecht. Mevrouw heeft hersenletsel opgelopen in haar tienerjaren. Ze heeft zich ondanks dit weten te scholen tot lerares, ze heeft dertig jaar lang dag in dag uit voor de klas gestaan totdat ze helemaal op was. Noem het overspannen, noem het burn-out. Ik denk dat mijn cliënt al die jaren op haar tenen heeft gelopen, dat ze eigenlijk altijd over haar grenzen ging en handelde uit loyaliteit en plichtsbesef. Nu krijgt ze eindelijk de tijd om haar dagen in te vullen met haar energie als leidraad. Op zoek naar de balans tussen Inspanning en ontspanning. 

NAH op de kaart

Voorkant kaartje

In elke bijeenkomst van de Contactgroep Niet Aangeboren Hersenletsel WF komt het terug: de onbekendheid van Niet Aangeboren Hersenletsel.

We zeggen dan altijd tegen elkaar: het is natuurlijk prima dat wij het er hier met elkaar over hebben, maar eigenlijk zouden we de buitenwereld veel beter kunnen vertellen wat NAH nou eigenlijk is.

Ook in een zeer recent boek 'Haperende Hersenen' van Iris Sommer Uitgeverij Balans 2015, staat het weer: NAH is een ondergeschoven kindje, de aandoening staat weinig in de belangstelling en wordt daardoor minder onderzocht dan andere hersenaandoeningen. Verderop in ditzelfde boek staat dat één op de 30 mensen in Nederland NAH heeft. Je kunt er dus vanuit gaan dat iedereen wel iemand kent met NAH.


De meest voorkomende oorzaken van NAH zijn ongevallen (traumatisch hersenletsel) en beroertes
(cerebrovasculair accident, CVA).

Achterkant kaartje  te bestellen via hersenletsel.nl

De klachten die mensen met NAH hebben zijn zeer uiteenlopend: van (extreme) vermoeidheid, moeite met concentratie, geheugenproblemen, moeite met plannen en organiseren, verlies van het overzicht van wat er op een dag moet gebeuren, en daar kunnen afhankelijk van de grootte en de plaats van de hersenbeschadiging nog klachten bijkomen als:  spasme van arm of been, epileptische aanvallen, taalproblemen, evenwichtsproblemen, problemen met horen, voelen en/of ruiken,verandering van persoonlijkheid, maar ook hallucinaties, achterdocht en depressie.


Het is dus van het grootste belang dat de omgeving een beetje weet wat er aan de hand kan zijn met iemand die NAH heeft.
(Vooral ook onze beleidsmakers moeten zich hier bewust van zijn.
Hoe verwarrend is het als je een keukentafelgesprek hebt gehad, en dat je daarna een zogenaamde bulkbrief van de gemeente ontvangt die een week later gedateerd is, en waarin staat dat je binnenkort een keukentafelgesprek hebt waarin je 'geherindiceerd' wordt.)

Als NAH'er kun je er voor kiezen het bijgevoegde kaartje bij je te dragen van hersenletsel.nl dat je kan geven aan je gesprekspartner als je er even niet meer uitkomt.
Ook zijn er aantal mensen met NAH die ik ken die voorlichting willen geven op lagere en middelbare scholen over NAH. Goed idee, er kan nooit genoeg aandacht aan besteed worden lijkt mij.

Anders kijken

Anders kijken

Sinds enkele maanden werk ik samen met een re-integratiebureau. De oprichter en eigenaar van het bureau heeft mij gevonden via mijn website. Hij was op zoek naar een specialist op het gebied van Niet Aangeboren Hersenletsel in Noord-Holland, om hem of haar in te schakelen bij 2e spoor trajecten. Een gedreven man die het zelf druk heeft met het binnenhalen van klanten en het eigenlijke werk over laat aan arbeidsdeskundigen in samenwerking met trajectcoaches. 


Mijn ervaring is dat mensen met NAH alles doen wat ze kunnen om hun leven op de rit te krijgen en te houden. Voor de een betekent dit: het runnen van het gezin, voor de ander het zich nuttig maken in een baan, al dan niet betaald. Ik heb nooit iemand ontmoet die ten gevolge van zijn of haar opgelopen hersenletsel zegt: 'Ik doe lekker niks meer, het kan mij allemaal gestolen worden.' Mensen maken het beste van hun leven en halen alles er uit wat er in zit.

Ook voor mensen met autisme kan het vinden van een passende werkkring erg lastig zijn. Hoe vaak gebeurt het niet dat mensen door hun andere zienswijze, hun andere manier van reageren, thuis komen te zitten. Ik ben ervan overtuigd dat het autisme juist ook kwaliteiten met zich meebrengt die een versterking kunnen zijn in een team. Als er maar ruimte is binnen de groep voor een ieder om te zijn wie hij/zij is.

Ik wil dan ook graag meewerken om de werknemer met NAH of autisme te helpen om de voor hem of haar meest passende manier te vinden om het leven voort te zetten na uitval bij een vroegere werkgever.

De laatste vijand

Plitvice, Kroatië 

De plunjezakken zijn nauwelijks uitgepakt of ze staan al weer voor de deur, mijn vriendinnen.
Al jaren volgen ze mij, als ik ga verhuizen weten ze bijna eerder dan ik zelf waar ik terecht kom, een grote forse vrouw en een dametje, 'U houdt toch zo van lezen?' en dan krijg ik De Wachttoren en Ontwaak overhandigd.
Discussiëren doen we niet meer sinds ik ze verteld heb dat God/ Jehova naar mijn mening van alle mensen houdt, of ze nu zwart, wit, hetero of homo zijn.
'U hebt toch pas een dierbare verloren?' is vandaag de openingszin.
Ik krijg een boekje met de titel: Als een dierbare sterft.
Het dametje is inmiddels gestorven en vervangen. Dametje deed altijd het woord, haar metgezel stond naast haar te glimlachen, nu doet zij het Woord en staat naast haar een dame met eenzelfde glimlach.
'Vandaag is het precies een jaar geleden, Wil (dametje) is nu een jaar dood.'
'Ja, dat was wel heel plotseling...zo oud was ze toch niet?' reageer ik.
'Ze is 83 geworden.'
Drie-en-tachtig, en dan nog langs de deuren! Ik spreek mijn verbazing uit en zeg:
'Maar dan is het toch prachtig. Drieëntachtig jaar is een mooie leeftijd.'
Fel; Jehova belooft ons het eeuwige leven. De dood is onze laatste vijand. Er is plaats genoeg op deze aarde voor iedereen. We zouden allemaal kunnen blijven.
Mijn kleinzoon komt erbij staan. Ik wijs naar hem en zeg iets van: zij moeten toch op een gegeven moment beslissingen kunnen nemen en niet steeds gehinderd worden door oudere, wijze mensen?
De verontwaardiging stijgt, hier kunnen ze absoluut niet in mee gaan.
Ik probeer deze, voor mij vreemde, reactie terug te vinden in het blaadje. Ik vind haar niet.

Overgangsjaar

1.Hoorn heeft me tot nu toe nog niet teleurgesteld. De keukentafelgesprekken verlopen in alle rust en de mensen krijgen wat hun toekomt. Verbaasd was ik toen het ging om de aanvraag van een verbouwing van een badkamer. In een keurige eengezinswoning woont een ouder echtpaar voor wie het belangrijk is het bad te vervangen door een douche omdat het in- en uitstappen niet meer gaat. Er komt eerst een mevrouw om de situatie te bekijken, ze zegt dat ze een en ander moest overleggen en vier weken later is er een nieuwe afspraak waar een collega van haar bij kan zijn.
De collega overziet de situatie en vertelt ons dan dat het huis van voor 1980 is, dat een badkamer om de vijftien jaar gerenoveerd moet worden, dat dit niet gebeurd is en dat de WMO dus geen subsidie kan toekennen. Zo simpel is het.

Dit is dus gewoon een regel, die naar mijn idee ook per mail of telefonisch doorgegeven had kunnen worden. Wat een gedoe om niks: aanvraagformulier naar 1.Hoorn, thuisbezoek van iemand van het wijkteam, nog een thuisbezoek van  dezelfde mevrouw met een collega en dan die simpele constatering... 2015 is een overgangsjaar...en dat zullen we weten.

Een schoon toilet

Het is weer zaterdag. De dag waarop ik niet buitenshuis werk maar thuis aan de gang ga. Een van de eerste dingen is dan het schoonmaken van de WC. Een beetje chloor in de pot, zoals ik door de week regelmatig doe, is niet voldoende als je het toilet echt schoon wil maken.
Ik ben niet handig, dus ik heb gezocht naar een goede werkwijze voor deze klus. En die vond ik  in de regiemap van Mee .

Omdat ik denk dat veel van mijn lezers hier ook wel iets aan kunnen hebben, deel ik het stappenplan: toilet schoonmaken. In elf stappen ben je klaar, dit klinkt veel maar het is echt in tien minuten bekeken!

Kijk eerst of je alles in huis hebt om het stappenplan uit te kunnen voeren:
WC-reiniger, schuurmiddel, allesreiniger,
WC-borstel,sponsje, emmer, doekje.
Als je deze spullen niet in huis blijkt te hebben, ga ze dan halen. Een schoon toilet is echt belangrijk, voor jezelf maar ook voor je visite.

1. Spuit wat WC-reiniger in de toiletpot. Ga met de WC-borstel door het toilet en spoel de borstel schoon door het toilet door te spoelen.
2. Poets de wastafel met een beetje schuurmiddel op een sponsje.
3. Vul een emmer met warm water en een scheutje allesreiniger en doe er een doekje in.
4. Neem de wastafel af met een vochtig doekje en spoel het uit.
5. Poets vervolgens het lichtknopje, de deurklinken en spoelknop van het toilet met het vochtige doekje.
6. Poets de buitenkant van de WC.
7. Poets het deksel van de toiletbril met het doekje.
8. Poets dan de bril; eerst het  zitvlak, dan de onderkant.
9. Poets dan de rand van het toilet.
10. Poets de muren en de vloer. (De vloer kun  je ook dweilen met een dweil/mop.)
11. Gooi de emmer leeg in het toilet en doe het doekje in de was.

Rots en Water

Vanmiddag hebben we bij de Contactgroep NAH WF kennis gemaakt met Rots en Water.

Onze trainer was Karin Massop 

Rots en Water is een training voor lichaam en geest. Het doel van de training is het ontwikkelen van sociale vaardigheden en van lichamelijke en geestelijke weerbaarheid.
Iedereen heeft kwaliteiten. Maar daar ben je je niet altijd van bewust. Om je te kunnen handhaven in deze maatschappij waarin zoveel op je afkomt, heb je zowel rots- als waterkwaliteiten nodig.

De rotskwaliteiten zijn op jezelf gericht:

-staan voor je mening

-weten wat je wilt

-durven en doen

 -zelfbeheersing.

Weten wie je bent/ weten wat je wilt/ weten wat je doet

De waterkwaliteiten zijn de kwaliteiten die je nodig hebt in de omgang met de ander:

-hulpvaardigheid

-contact maken

-flexibel zijn

-denken aan de ander.

Vriendschap/ verbondenheid/ communicatie

De kunst is de juiste balans te vinden tussen de rots- en waterkwaliteiten.
Soms moet je vasthouden aan je eigen normen en waarden, je zet je rotskwaliteiten in. Soms is het handiger mee te bewegen met hetgeen wat op je afkomt; dan zet je je waterkwaliteiten in.

Met leuke oefeningen maakte Karin duidelijk wat er met je gebeurt als je kunt leunen op een ander, als je probeert een ander omver te duwen als hij of zij in zijn kracht staat en hoe je je kunt verdedigen als een ander 'jouw knijpers' probeert af te pakken...

Het was een gedenkwaardige middag waarop we met elkaar hebben gelachen en gehuild. Een middag waarop we elkaar en onszelf weer een beetje beter hebben leren kennen.







Karin Massop