Posts tonen met het label bewustwording. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bewustwording. Alle posts tonen

donderdag 3 oktober 2013

Voor en NA(H)



Duizenden kinderen lopen hersenletsel op, kopt het Noord Hollands Dagblad op vrijdag 12 juli van dit jaar. De oorzaak is meestal een harde klap tegen het hoofd door een ongeval of door mishandeling(!).
In een kwart van de gevallen is een hersenaandoening de oorzaak. De onderzoekers (Haagse Hogeschool, de Hersenstichting en het Erasmus MC) zeggen dat er meer aandacht moet komen voor de gevolgen van het letsel. De gevolgen van NAH zijn vaak niet zichtbaar, maar ze hebben een forse impact op ontwikkeling en het participeren van de jongere en het gezin.
Dan heb je Prins Friso. Onbedoeld werd hij een soort boegbeeld voor NAH. Mijn man (ervaringsdeskundige) grapte al toen duidelijk werd dat er sprake was van hersenletsel: 'Goh, hij kan mooi mee met ons zeilweekend voor mensen met NAH.' Het zal er echter niet van komen. Friso is gestorven aan de gevolgen van het ongeluk.

Dat geldt niet voor heel veel anderen. Misschien weet je het niet altijd, maar iedereen kent wel iemand met NAH op welke manier dan ook. En deze mensen hebben het wel overleefd. Vaak hoor ik dat mensen met NAH hun huidige leven zien als een tweede kans. En dat is het ook. Het leven voor het ongeluk, en na het ongeluk kan heel verschillend zijn. Er is sprake van een breuk in de levenslijn. Het leven is anders, maar dit hoeft niet te betekenen dat de kwaliteit van het leven minder is. Immers, je bent de regisseur van je eigen leven. Wat er ook gebeurt, je hebt altijd een keuze: hoe ga ik er mee om? Het klinkt gemakkelijker dan het is, daar ben ik me van bewust. Maar je bent er nog, je leeft en het is aan jou om iets van je leven te maken.

maandag 25 februari 2013

Pijn

'Ik vind dit niet leuk hoor, ik wil hier niet meer over praten.' Hij zit naast me in de auto. We zitten elke maand samen in de auto. En dan praten we. Als ik hem op haal van de woonvoorziening bespreken we eerst op zijn kamer wat we gaan doen. Vandaag gaan we naar 'de gevangenis'. Het prachtig opgeknapte pand, een voormalige gevangenis, wat nu een museum, een eetgelegenheid en koopappartementen herbergt, blijft hem intrigeren. We komen hier een aantal keer per jaar.We parkeren de auto buiten de stad en we lopen dan door het park en langs de haven naar het schiereiland waarop het gebouw staat. Zo ook vandaag. Voor een van de grote herenhuizen staat hij opeens stil. 'Kijk', zegt hij, '24, een twee en een vier. Ik ben ook 24. Maar eigenlijk niet. Mamma zegt dat ik eigenlijk jonger ben.' Hij loopt weer door. Zijn handen in zijn zakken, zijn schouders opgetrokken. Een kind in een mannenlichaam. Dat is wat hij mij vertelt. En hij weet het. Op de terugweg vraag hij naar mijn kinderen. Hij gaat zoals altijd het hele rijtje af. Twee van onze zes kinderen zijn net zo oud als hij. Daarin is hij altijd extra geïnteresseerd. Vandaag niet. Ik begin te vertellen over de prachtige baby van onze dochter, over de vaste baan van onze zoon. Hij kapt me af. Hij wil het niet horen en hij wil er niet over praten. Het is te pijnlijk, en hij is zich daar nu bewust van.