Posts tonen met het label NAH. Alle posts tonen
Posts tonen met het label NAH. Alle posts tonen

zondag 15 januari 2017

Nieuwjaarsbijeenkomst Contactgroep NAH WF

Eén van de hoogtepunten van 2016. Mijn jongste zoon zet 'mijn' tattoo
Het afsluiten van een jaar is altijd een beetje vreemd. Tenminste zo ervaar ik dat. Onwillekeurig loop je het afgelopen jaar door. Wat is er gebeurd? In de wereld, in ons land, in je eigen leven. Ik denk dan vooral aan alle mensen die ik in het afgelopen jaar heb ontmoet. Wat heb ik kunnen bijdragen, wat heb ik voor ze kunnen betekenen? Wat heb ik geleerd van al die bijzondere mensen, van hun verhalen, van hun leven.

Vanmiddag hadden we de eerste bijeenkomst van de Contactgroep NAH WF. Een intensieve middag waarin we aan de hand van vragen ieders persoonlijke beleving van 2016 behandeld hebben. De eigen successen, hoogtepunten en mooie dingen om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Maar ook het verdriet van het afgelopen jaar kwam aan de orde. Verdriet over de velen die ons zijn ontvallen, bekende en minder bekende mensen. De openheid van de mensen en het vertrouwen om hele persoonlijke dingen met elkaar te delen heeft me ontroerd. Het was een prachtige middag en ik hoop dat we nog heel vaak van deze middagen met elkaar zullen beleven.

De gemene deler van de contactgroep is het Niet Aangeboren Hersenletsel. En natuurlijk is NAH de rode draad. In de groep kan je alles zeggen, je kan vertellen over hoe je je leven ervaart, hoe het was voordat je hersenletsel had en hoe het nu is. Het verdriet om het verlies van je oude leven, van vroegere bezigheden die je nu misschien niet meer kunt doen. De blijdschap die je met elkaar deelt als je merkt dat het toch steeds een beetje vooruit gaat, dat je steeds beter leert omgaan met je nieuwe ik. Herkenning en erkenning, ontmoeting en verbinding. De groep heeft deze functie en ik nodig een ieder die te maken heeft met Niet Aangeboren Hersenletsel uit om eens een middag bij ons langs te komen om de sfeer van de groep zelf te ervaren.  Zie www.coachingnhn.nl Nahbij voor nadere informatie.

woensdag 9 december 2015

Hier staat dat ik niks meer kan...




Als je minimaal 54 weken ziek bent geweest, 2 jaar dus, dan krijg je formulieren in de bus waarop staat dat je een WIA -uitkering moet aanvragen. WIA staat voor Wet werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen. In deze wet wordt gekeken naar je arbeidsgeschiktheid. In de WIA bestaan twee uitkeringsregelingen: 
1. Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten: IVA-uitkering
2. Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten: WGA uitkering.

Mijn laatste re-integratie-opdracht draait uit op een IVA-uitkering voor mijn cliënt. Ze schrikt nogal als ze de brief van het UWV (Uitvoeringsinstituut WerknemersVerzekeringen) in de bus krijgt met deze constatering.  Hier staat dat ik niks meer kan... Nee, dat staat er niet. Er staat wel dat er niets meer hoeft. Geen sollicitatieplicht, geen druk van buitenaf om op zoek te gaan naar (betaald) werk. Er staat ook dat je de vrijheid krijgt je week in te vullen zoals jij wilt. Doen wat je leuk vindt, doen waar je goed in bent en vooral doen wat goed voor je is.... We hebben er lang en veel over gepraat, en ik hoop dat mevrouw de voordelen gaat zien van deze nieuwe status. 
Ik vind de uitslag van het onderzoek volkomen terecht. Mevrouw heeft hersenletsel opgelopen in haar tienerjaren. Ze heeft zich ondanks dit weten te scholen tot lerares, ze heeft dertig jaar lang dag in dag uit voor de klas gestaan totdat ze helemaal op was. Noem het overspannen, noem het burn-out. Ik denk dat mijn cliënt al die jaren op haar tenen heeft gelopen, dat ze eigenlijk altijd over haar grenzen ging en handelde uit loyaliteit en plichtsbesef. Nu krijgt ze eindelijk de tijd om haar dagen in te vullen met haar energie als leidraad. Op zoek naar de balans tussen Inspanning en ontspanning. 

vrijdag 14 maart 2014

Hier en nu

foto: Hans Holleeder Sr.
Het jaar 2014 is niet goed begonnen. Op Nieuwjaarsdag bereikte ons het vreselijke bericht dat een dierbare vriend was opgenomen in het ziekenhuis. De epileptische aanval die hij op Oudjaarsdag kreeg bleek een voorbode te zijn van een hersentumor. Ontreddering, paniek, angst en boosheid... alle emoties passeren de revue, zowel bij hem als bij zijn naaste omgeving.

Vriend maakte zelf al de grap: Nu kan ik ook met de boot mee, nu hoor ik bij jullie doelgroep. Verschrikkelijk natuurlijk, maar dat geeft ook weer hoop.
Onze doelgroep, mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel, staat vaak positief in het leven. Elke dag wordt benut en de aandacht gaat vooral uit naar de dingen die wel goed gaan. Dit ervaar ik bij de mensen die ik ken door de boottochten , door de contactgroep-NAH-West-Friesland en door alle anderen die ik tegenkom in mijn werk.
Misschien heeft het te maken met het besef dat het leven zomaar voorbij kan zijn; mensen met traumatisch hersenletsel verstaan vaak de Kunst van Leven in het Hier en Nu. En dat zouden we eigenlijk allemaal moeten leren.


donderdag 3 oktober 2013

Voor en NA(H)



Duizenden kinderen lopen hersenletsel op, kopt het Noord Hollands Dagblad op vrijdag 12 juli van dit jaar. De oorzaak is meestal een harde klap tegen het hoofd door een ongeval of door mishandeling(!).
In een kwart van de gevallen is een hersenaandoening de oorzaak. De onderzoekers (Haagse Hogeschool, de Hersenstichting en het Erasmus MC) zeggen dat er meer aandacht moet komen voor de gevolgen van het letsel. De gevolgen van NAH zijn vaak niet zichtbaar, maar ze hebben een forse impact op ontwikkeling en het participeren van de jongere en het gezin.
Dan heb je Prins Friso. Onbedoeld werd hij een soort boegbeeld voor NAH. Mijn man (ervaringsdeskundige) grapte al toen duidelijk werd dat er sprake was van hersenletsel: 'Goh, hij kan mooi mee met ons zeilweekend voor mensen met NAH.' Het zal er echter niet van komen. Friso is gestorven aan de gevolgen van het ongeluk.

Dat geldt niet voor heel veel anderen. Misschien weet je het niet altijd, maar iedereen kent wel iemand met NAH op welke manier dan ook. En deze mensen hebben het wel overleefd. Vaak hoor ik dat mensen met NAH hun huidige leven zien als een tweede kans. En dat is het ook. Het leven voor het ongeluk, en na het ongeluk kan heel verschillend zijn. Er is sprake van een breuk in de levenslijn. Het leven is anders, maar dit hoeft niet te betekenen dat de kwaliteit van het leven minder is. Immers, je bent de regisseur van je eigen leven. Wat er ook gebeurt, je hebt altijd een keuze: hoe ga ik er mee om? Het klinkt gemakkelijker dan het is, daar ben ik me van bewust. Maar je bent er nog, je leeft en het is aan jou om iets van je leven te maken.