Frans' zeilweekend

Vanaf 2000 organiseren mijn man Frans en ik ieder jaar een zeilweekend voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel. Dat doen we dit jaar voor de laatste keer!

Het zeilweekend is van vrijdag 13 september tot en met zondag 15 september. We gaan op vrijdagavond om 20.00 uur aan boord in Makkum en we meren op zondagmiddag 17.00 uur op dezelfde plek weer aan. We varen met de stijlsteven die je hierboven ziet: de Rival van Harry en Sarah Stofbergen. Als de wind het toelaat varen we zaterdag naar Terschelling! En zondag dus weer terug naar Makkum.

Onze groep bestaat uit mensen met NAH. Als je wilt mag je je partner, broer, zus, vriend of vriendin uitnodigen om ook mee te gaan.
Er gaan geen begeleiders mee. Dat betekent niet dat er geen sociale controle is.
Iedereen is verantwoordelijk voor zichzelf en de eigen spullen.
Als je iets kwijt bent helpen we allemaal zoeken. Het kan immers nooit ver weg zijn, we zitten met elkaar in hetzelfde schuitje.
Ook houden we elkaar in de gaten als het om alcoholgebruik gaat.


De vrijdagavond is de kennismakingsavond. Soms blijven we met zijn allen aan boord van het schip, ook kan het zo zijn dat we de plaatselijke kroegen  opzoeken.

Je kunt het weekend actief invullen door mee te helpen aan boord, maar je kan er ook een rustig weekendje van maken.
Als je moe bent kun je gewoon gaan slapen, op elk moment van de dag. En 's avonds en 's nachts natuurlijk. Er zijn vier- en tweepersoons hutten.

Als je mee wilt kun je contact opnemen met  Frans Kramer 0229 - 245298, of een email sturen naar fghkramer@ziggo.nl. Natuurlijk kun je mij ook benaderen.

Het weekend kost € 130 per persoon.
-Wij zorgen voor eten en drinken aan boord, dit zit bij de prijs inbegrepen. Alles wat je aan de wal nuttigt is voor eigen rekening.

Huisstijl

Per 1 mei is de naam van mijn bedrijf 

HMAcoaching

Met trots presenteer ik de nieuwe huisstijl:

Bezuinigen

\\\

Ze heeft een moeilijke jeugd gehad en ten gevolge daarvan heeft ze paniek- en angstaanvallen. Deze aanvallen stagneren haar in haar hele functioneren. Ze heeft een hele batterij aan hulpverleners gehad. Ze heeft alle hulp aanvaard, maar eigenlijk is ze er klaar mee. Dit zegt ze letterlijk. Dan komt er een besluit van het Centrum Indicatiestelling; ze krijgt geen indicatie meer. Voor haar klachten kan ze terecht bij de reguliere hulpverlening en heeft ze geen recht op persoonlijke begeleiding.
'Dan moet ik zeker weer gaan praten bij een psycholoog. En dan moet ik weer alles opnieuw vertellen. Ik heb het echt wel een plek gegeven nu, ik wil niet alles steeds opnieuw herbeleven,' zegt ze.
'En het betekent dus dat jij niet meer mag komen. Dat pik ik niet, heb ik eindelijk iemand die mij een beetje helpt en dan zeggen ze weer dat het niet mag. Nee hoor, ik neem een advocaat en ik stap naar de rechter.'

We schrijven een bezwaarschrift en we hopen nu maar dat de indicatiesteller inziet dat thuiszorg en counseling effectiever kan zijn dan gesprekken met een psycholoog of een psychiater. Daarbij komt nog dat het goedkoper is voor de maatschappij. Bezuinigen moet, dat weten we allemaal. Maar bezuinigen op adequate hulp is de achterdeur uit.

Kaas

Het sprong zomaar in mijn handen vanuit mijn eigen 'business bibliotheek': Wie heeft mijn kaas gepikt?  Het beroemde boekje van Spencer Johnson en Kenneth Blanchard over omgaan met veranderingen. Een teken om het onder ogen te zien. Ik moet op zoek naar nieuwe kaas. Het wordt tijd om me weer eens te oriënteren op nieuwe uitdagingen.

Het liefst zou ik een boek willen schrijven. Maar nu een echt boek, zo'n boek dat wordt uitgegeven door een echte uitgeverij, zo'n boek dat wordt aangekondigd in de media, zo'n boek waarvoor mensen in de rij staan bij de boekwinkel en waarvan mensen een  door de schrijver gesigneerd exemplaar willen ontvangen.

Ik zou ook wel weer eens een nieuwe werkkring willen hebben, zo een waar ik 's morgens naar toe ga en waar ik 's middags om een uur of vijf de deur achter me dicht trek. Waar ik alle administratie meteen kan doen, zodat ik thuis gewoon thuis kan zijn en niet altijd het gevoel heb dat ik eigenlijk iets anders moet doen dan ik doe.

Er zijn veel kazen. Ik bied me eerst maar eens aan bij het UWV om mensen te coachen die zoals ik onlangs hoorde geen re-integratietraject krijgen omdat het bureau denkt er niet mee te kunnen scoren. Dat is toch te gek voor woorden! Als niemand in je gelooft, hoe kan je dan ooit iets bereiken in deze harde maatschappij!

Humulus lupulus

Het was een erg aardige man, ik kende hem al lange tijd. Als we elkaar tegenkwamen was hij altijd even enthousiast. Op een gegeven moment werd ik gebeld door zijn zus: 'Wil jij eens met hem praten, ik heb het gevoel dat hij zich meer terugtrekt in zijn verslaving. We bereiken hem nauwelijks meer.' Hij vond het prima dat ik kwam. Samen gingen we naar zijn werkplek en bezochten we alle instanties die bij hem betrokken waren. Op een mooie zomerdag liet hij mij zijn tuin zien. Hij had een volkstuin van tien vierkante meter aan de rand van de stad. Ik was onder de indruk van wat ik zag maar ook van hetgeen hij mij erover vertelde. In de weken daarna praatte hij veel over zijn tuin. Hij maakte zich zorgen over een slingerplant die zijn hele tuin zou verwoesten als hij hem zijn gang liet gaan. Hij wilde dit niet en daarom zou hij proberen deze plant te verslaan. Het kostte hem echter veel moeite om hieraan te beginnen. Er waren immers zoveel andere planten die ook zijn aandacht vroegen. We keken elkaar aan. En dan die doorbraak: 'Zo is het met mij ook.... Als ik de verslaving onder controle heb kan ik veel meer andere dingen doen. Dan gaat het me  wel lukken.' Het is hem niet gelukt. De plant bleek te sterk.

Effectief coachen

'We gaan het vandaag eens helemaal anders doen,' opent onze intervisievoorzitter de bijeenkomst, 'Ik wil jullie kennis laten maken met een methodiek die thuishoort bij de familie-opstellingen, maar dan een beetje anders.' Net als altijd doen we een rondje waarin ieder een casus mag inbrengen. Ik heb geluk, mijn inbreng wordt gekozen. Hierin spelen drie personen de hoofdrol. Ik mag drie representanten neerzetten in de ruimte: mezelf, een cliënt en de derde betrokkene. De representanten mogen reageren vanuit hun gevoel. Ze hoeven niet na te denken over de kwestie op zich, ze hoeven alleen maar antwoord te geven op vragen en te benoemen wat ze voelen. Daarbij mogen ze zich verplaatsen in de ruimte. En dan zie ik gebeuren wat er aan de hand is. Al bij het eerste antwoord weet ik : hier gaat het om. Binnen een klein half uur is de zaak helemaal duidelijk en weet ik wat me te doen staat.
Het klinkt erg vaag allemaal, daar ben ik me van bewust, maar het gaat me te ver om hier het probleem te beschrijven. het gaat me om de methode. Een methode die studie behoeft, en die zeker de moeite waard is om te leren. Daarbij is veiligheid creëren, de juiste vragen stellen, plus de juiste houding van de coach/ counselor die het proces begeleidt, erg belangrijk.
Dankjewel Ciska Holkamp van www.improgrow.nl. Het was geweldig om mee te maken en te ervaren.

 Ciska Holkamp

Laat je zien

'Er werd eens naar me geluisterd...' tranen in mijn ogen toen ze dat zei. Ze leek zo klein, zo kwetsbaar. Aan het eind van de bijeenkomst stak ze haar hand op: 'Vaak loop ik tegen iets aan, maar het is dan zo onbelangrijk en dan denk ik 'laat maar zitten' en dan zeg ik niks...'  Toen werd het me duidelijk. Als ze zelf af vindt dat de dingen waar ze zich druk om maakt onbenullig zijn en niet de moeite waard om te bespreken, waarom zou een ander dan wel naar haar luisteren. Ze luistert immers niet eens naar zichzelf!

Je maakt je ergens druk om, dus is het belangrijk voor jou. Ergens besef je misschien wel dat het eigenlijk niet de moeite waard is om je zoveel zorgen over te maken, maar je doet het wel. Zeg dit dan. Door het uit te spreken neem je al een beetje afstand. Door het te delen kan je er samen over praten. Als je niks zegt weet de ander niet waarmee je bezig bent. dan kan de ander niet me je meedenken. Je laat je niet zien aan de ander. Je doet jezelf te kort, maar diegene die jou graag wil leren kennen ook. Communicatie is niet alleen praten en luisteren maar ook je kwetsbaar opstellen, je laten zien en daarvoor is het nodig dat je jezelf serieus neemt!