Het gaat wel over

Vanmiddag was ik op het gemeentehuis van Hoorn. daar had ik een afspraak met mevrouw Nel Douw. Zij is een wethouder met een breed takenpakket. Ze zet zich oa in voor de volksgezondheid, inclusief de WMO / AWBZ zorg.

Opmerkelijk vond ik de volgende uitspraak: het lijkt wel of de overheid denkt dat alles overgaat… dat je op een gegeven moment geen hulp meer nodig hebt omdat je de regie zelf kunt voeren. Of met behulp van mantelzorgers (familie, vrienden, kennissen, buren), zodat de betaalde hulpverleners eruit kunnen.  

Autisme gaat niet over, niet aangeboren hersenletsel gaat niet over, dementie wordt alleen maar erger, een verstandelijke beperking blijft een verstandelijke beperking…

Als er al mantelzorgers betrokken zijn dan hebben zij het al druk genoeg. De hulpverlener is er immers geen 24 uur per dag, die is er geen 7 dagen in de week. De mantelzorger maakt haar man/ zijn vrouw wel 24 uur per dag mee, en dan is de kans groot dat het juist ook voor de mantelzorger erg belangrijk is dat er structureel een professional komt waarbij ze hun hart kunnen luchten. Een zorgverlener die met hen meekijkt en helpt met de zaken die nodig zijn, zodat ze weer even verder kunnen.

En dan de ouders van volwassenen met een beperking die op zichzelf wonen. Hoe heerlijk is het om gewoon langs te kunnen bij je kind, zonder dat je je meteen moet verdiepen in de administratie of dat je moet helpen met huishoudelijke klussen die blijven liggen omdat je zoon of dochter het overzicht mist om dit zelf te kunnen oppakken. Zodat je ouder kunt zijn en niet de zorgverlener. Daarbij komt nog dat je als ouder juist door de emotionele betrokkenheid veel moeilijker kunt helpen dan een hulpverlener. Zoals mijn zoon laatst tegen me zei: 'Het lijkt wel of je iedereen kan helpen behalve mij…'

Zien ze wel hoe goed je bent

In mijn boekenkast staat een boek met de titel:  Zien ze wel hoe goed je bent? Ik moet hier vaak aan denken, zeker als ik rechtstreeks benaderd word door mensen die me vragen of ik  hun begeleider wil worden. Ja, de mensen die mij bijvoorbeeld kennen via de Contactgroep NAH WF zien dit wel, ook vanuit het autisme-café krijg ik steeds meer aanvragen, maar zien de zorgorganisaties het ook?

Ik vraag mij dit af. Als ik op een vraag in ga moet ik hem of haar onderbrengen bij een zorgorganisatie om te kunnen factureren. De ene zorgorganisatie is de andere niet, maar ze willen allemaal voor een dubbeltje op de eerste rang. Van ieder gewerkt uur gaat een deel naar de zorgorganisaties. En sommige organisaties houden meer dan 30 % per uur voor zichzelf.

Mijn uurprijs is niet hoog, en veel lager dan die van vele collega-coaches en -counselors, het gaat mij er om dat ik de individuele begeleiding kan geven waar een ieder recht op heeft vanuit de gestelde indicatie.  Daarom heb ik vandaag eens gebeld met 1.Hoorn. Ik heb hun verteld dat het naar mijn idee goedkoper is als ik samen met de mensen waarom het gaat een rechtstreeks contact aanga met hen,

dan dat we moeten leuren bij de zorgorganisaties om mijn uren te kunnen factureren.

Er werd naar me geluisterd en ik zal binnenkort teruggebeld worden om een en ander te bespreken. Ik houd jullie op de hoogte, wordt vervolgd…

Keuzes maken

Als je iets doet, moet je rekening houden met de gevolgen ervan.... Dat is waar: als je kiest voor een kind en je bent zo gezegend dat er inderdaad een kind komt, houd je er rekening mee dat je de rest van je leven ouder bent. Maar wat dat betekent kun je niet overzien.
En als je trouwt ga je er van uit dat je altijd bij elkaar blijft, je legt de belofte af  'tot de dood ons scheidt.' Het gevolg van een verbintenis als het huwelijk zou moeten zijn dat je altijd zo veel van elkaar zult blijven houden als op je trouwdag. Toch gaat dit niet altijd op. Soms is de liefde op. Ze heeft plaatsgemaakt voor irritaties, ruzies, en misschien wordt er over en weer geschreeuwd. En je bent echt niet de enige die besluit zijn of haar huwelijk te ontbinden.

Ik geloof niet in een koers die je in stand houdt omdat je hem nu eenmaal hebt ingezet.
Ik ben ervan overtuigd dat je elke dag opnieuw keuzes kunt maken. En natuurlijk moet je er goed over nadenken voor je drastische beslissingen neemt zoals het beëindigen van een relatie, het te koop zetten van je huis, het besluit te stoppen met de pil. Maar je kunt het doen. In die zin is geluk maakbaar.
Maar wat zijn de juiste woorden als iemand te horen heeft gekregen dat er sprake is van een ongeneselijke  ziekte.  Is er dan nog wel sprake van keuzes maken?
Ja, misschien toch wel, per dag kun je ervoor kiezen de dag zo goed mogelijk door te brengen.

Eerlijk en direct

Ondanks de datum, vrijdag 5 december, was het gisteren drukker dan ooit in het autisme-café Hoorn. We waren met zijn veertienen. Om enkele nieuwelingen op hun gemak te stellen hield ik de conversatie gaande.
Een van de deelnemers, hij was er voor de tweede keer, zei tegen me: 'Jij hebt zeker geen ASS (autime spectrum stoornis)?'
En toen ik dit bevestigde: 'Dat dacht ik al...als wij praten gaat het ergens over...'
Eerlijk en direct, ik houd daarvan!

De rest van de middag ontstonden er door de grote opkomst kleine groepjes en er werd geanimeerd gepraat. Aan het eind van de bijeenkomst had ik nog even contact met de meneer van de (terechte) opmerking.
Hij zei: 'Ik vind het toch fijn dat je er bij bent. Je hebt je verdiept in autisme en je bent echt geïnteresseerd in ons.'
Heel blij en tevreden fietste ik naar huis.

Eén punt Hoorn

Per 1 januari 2015 geeft het rijk de gemeenten 

de verantwoordelijkheid om voor haar burgers zaken als 

-zorg en ondersteuning op het gebied van werk en inkomen, 

-welzijn 

en 

-opvoeding en jeugdzorg 

zelf te regelen.

Ken je die reclame: Nederland gaat veranderen en de zorg verandert mee.
Het wordt alleen maar beter, alle zorg wordt op maat geregeld. Tenminste zo lijkt het als je deze reclame hoort en ziet. Er zijn 'keukentafelgesprekken' waarbij er goed naar je geluisterd wordt, en waarbij je samen op zoek gaat naar passende oplossingen voor je problemen. Je hoeft niet ver te reizen, de gesprekken vinden binnen de eigen gemeente plaats.

De gemeente waarin ik woon, de gemeente Hoorn, is zeer actief aan de gang gegaan om de nieuwe regelingen, die ze per januari zelf moeten uitvoeren, een plek te geven. Hoorn heeft 1.Hoorn opgericht. EénpuntHoorn is een aanspreekpunt waar je terecht kan met je vragen. Hoorn is in drie wijken opgedeeld: 1. Grote Waal/ Centrum, 2. Risdam en 3. Kersenboogerd. (Waar zou de Bangert-Oosterpolder onder vallen, vraag ik me nu zomaar af. En waar de punten gehuisvest zijn/ worden heb ik ook nog niet kunnen ontdekken, maar verder is het me duidelijk.)

De flyers, banners, de website en de mensen zijn er al, dus we kunnen terecht bij 1.Hoorn.

Schroom niet je vragen te stellen, dit kan nu al via het email-adres: info@1punthoorn.nl . 

Mijn werkgebied is Noord-Holland-Noord .

Ik ga eens bij andere gemeenten kijken of men daar ook al zo ver is.

(wordt vervolgd)

Hier en nu

Hij ligt in bed als ik binnenkom:
Ik ga uw eten klaarmaken, komt u zo naar de keuken.
Ja hoor roep me maar als het klaar is.
Maar u moet wel even met me meelopen, want ik weet niet waar de keuken is.
Hij zit tegenover me aan tafel.
Elke hap wordt zorgvuldig voorbereid en langzaam in zijn mond geschoven.
Hij geniet zichtbaar.

We drinken thee in de voorkamer.
Ik weet niet hoe oud ik ben. Wilt u het voor me uitrekenen.
Nee, de kinderen zijn er niet. Ze komen wel eens hoor, af en toe.
Ja, ik heb ook kleinkinderen. Die komen ook wel eens.

Het is een mooie dag.
Wat gezellig dat u er bent.
Nee hoor, ik vind u helemaal niet te druk.
Staat dat in het boek?
Nou dan staat achterin dat u best wat drukker mag zijn.

Wat een mooie bloemen staan hier.
Heb ik die gekregen?
Nou dan mag u ze van me hebben.
Ze zijn nu van mij dus ik mag ze aan u geven.
Komt u over twee weken weer.
Dat vind ik fijn,
ik vind het fijn dat u er bent.


Nee, de bloemen blijven staan waar ze staan. Vergeten.
En als ik wegrijd ben ik waarschijnlijk ook vergeten.
Maar we hadden een goede tijd samen,
ik hoop dat dat gevoel bij hem blijft.
Het volkomen leven in het hier en nu.
Dat is wat me zo aantrekt in mensen met een dementie.

Maan en missie

Gisteravond hebben we weer een eerste start gemaakt met de intervisiegroep. Wat leuk om elkaar weer te zien, en wat is er dan weer veel gebeurd in een paar maanden. We zijn allemaal ZZP'er en allemaal coaches. Een ieder op haar/zijn eigen terrein. In de afgelopen tijd heb ik verschillende cliënten erbij gekregen. Mijn collega's stelden de vraag of ik me nog wel met mijn core business bezig houd. Mijn oorspronkelijke doelgroepen zijn tenslotte mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel en mensen met een stoornis in het spectrum van autisme. En terwijl ik buiten die prachtige maan zag opkomen, zo mooi is hij maar eens in de zoveel jaar hoorde ik later, kwam ik tot de volgende conclusie:
de nieuwe mensen die ik ontmoet heb in de maanden juli en augustus hebben geen NAH of Autisme. Maar het zijn wel mensen die ik kan helpen om de kwaliteit van hun leven te vergroten. En dat is mijn missie: ik wil samen met mijn coachees op zoek naar de beste wegen om de regie over het eigen leven zo goed mogelijk te voeren en zoveel mogelijk levensvreugde te ervaren. Ik wil de ander helpen zichzelf te helpen, de eigen verantwoordelijkheden te nemen, de eigenwaarde te vergroten en daarmee het levensgeluk.