zaterdag 20 mei 2017

Moeders zijn nu eenmaal zo

het wolkje in de verte
Eens per maand bezoek ik hem. Mijn coachee woont op een zorgboerderij ergens tussen Hoorn en Purmerend. We gaan dan samen op stap. Er is altijd veel te bespreken. Zo ook vandaag. Zodra we in de auto zitten begint hij te vertellen.
Over de ruzie die hij heeft gehad met zijn moeder toen zij hem laatst bezocht:
'Ze heeft altijd commentaar. Ik vind dat niet leuk.'
'Moeders zijn nu eenmaal zo,' zeg ik, 'Moeders 'zeuren'. Ze willen altijd dat het goed gaat met hun kinderen. En ze zijn altijd bezorgd.'
'Doe jij dat ook, zeuren?'
'Ja,' geef ik grif toe, 'Ik ben ook een moeder, ik zeur ook vaak.'
Hij blijft mokken.

'Weet je dat ik doe als ik een probleem heb?' zeg ik dan.
Nieuwsgierig kijkt hij me aan.
'Zie je daar die wolk? Ik zet mijn probleem altijd op een wolk. Probeer het maar.
Zet jouw probleem maar op de wolk.'
Hij tuurt ingespannen naar het wolkje in de verte.
'Zie je je probleem? Nu zit het niet meer in je hoofd, nu zit het op die wolk.
Laat het maar rustig zitten daar.  Die wolk drijft wel verder, en hij neemt je probleem mee.
En weet je, als je nu kijkt naar het probleem daar op die wolk dan is het probleem heel ver weg.
Het gaat niet meer malen in je hoofd en straks weet je hoe je jouw probleem op moet lossen.'

Het is lang stil naast me.
En dan zegt hij:
'Ja, ik weet het. Ik ga een plantje kopen voor mijn moeder. Ik heb er best redelijk spijt van.'

zondag 7 mei 2017

Wie ben je

Wie ben je?
Vanmiddag hebben we in de Contactgroep NAH WF gesproken over 'Wie ben je'. Als inleiding heeft onze voorzitter zich in allerlei verschillende outfits gepresenteerd. Wie ben je nu eigenlijk echt, wie zit daar achter dat masker?

De groep is een contactgroep voor mensen met NAH en hun naasten. We hebben in tweetallen gepraat aan de hand van lijstjes die we invulden van voor en na de breuk in je leven. Tijdens de evaluatie kwamen we op het verschil tussen aanvaarden en accepteren. De meeste leden van onze groep zeiden het NAH aanvaard te hebben en dat ze een manier gevonden hebben om zo goed mogelijk om te gaan met de gevolgen ervan. Dat ze hun eigenschappen als creativiteit, inventiviteit, humor, positiviteit en doorzettingsvermogen daarbij erg nodig hebben en dus ook inzetten. En dat dit eigenlijk geldt voor iedere tegenslag in het leven. We maken immers allemaal dingen mee die niet leuk zijn. Het is de kunst om daarmee om te gaan, en je niet de te focussen op dingen die je niet meer kunt, maar juist te kijken naar alles wat nog wel kan. Niet blijven hangen in het verlies maar verder gaan met wat er wel is. En je te richten op de dingen die je fijn vindt en de mensen waar je het goed mee hebt.

En zoals zo vaak ging ik weer blij naar huis. Wat is het toch een fijne groep, ieder heeft zijn eigen verhaal en ze zijn allemaal in staat om erover te vertellen, te luisteren naar de ander, de ander te bemoedigen en het positieve uit te dragen. Je bent wie je bent, en dat is goed. Doe dus vooral je masker af!

woensdag 19 april 2017

Zo'n dag

'verwarring'
kunstwerk Moos
Het is zo'n dag... zo'n dag waarop geen enkele actie lijkt te lukken, zo'n dag vol verwarring en onduidelijkheid. Zo'n dag waarop je te maken hebt met instanties die niet thuis geven en dingen die niet afgerond kunnen worden.

Mijn eerste afspraak betreft een bezoek aan het juridisch loket in het wijkcentrum in een van de wijken van Hoorn. Mijn cliënte wil graag juridisch advies. Op de site staat dat het juridisch loket elke woensdag tussen negen en twaalf uur in deze wijk bezocht kan worden. Mevrouw zit er al als ik om kwart voor negen binnenkom. O, het juridisch loket, dan moet u even om het gebouw heen lopen, de tweede blauwe deur rechts. Mevrouw staat op, pakt haar driepoot en begint de tocht om het gebouw heen. De stoep blijkt erg scheef, de drempel bij de blauwe deur erg hoog en als we eenmaal binnen zijn is dit het wijkinformatiepunt en blijkt het juridisch loket niet meer te bestaan. De weg terug gaat met nog meer moeite en ik ben dan ook blij als mevrouw weer veilig en wel in haar scootmobiel zit.

Mijn tweede bezoek betreft een schrijnende woonsituatie waarvoor we een urgentie-aanvraag hebben lopen om voor ieder een eigen woonplek te bemachtigen. Na de afwijzing hebben we bezwaar ingediend en zijn we naar een hoorzitting geweest. De uitslag is er nog niet en als we bellen wordt er gezegd dat het College pas in mei bekend maakt of er gehoor gegeven wordt aan het bezwaar.

De derde afspraak worstelt met een dwangbevel van de belastingdienst vanuit Hoorn. Hij heeft al een brief gestuurd na de eerste herinnering maar hier heeft hij geen reactie op gehad. Een brief later vanuit Heerlen is het bedrag al fiks verhoogd en met het dwangbevel vanuit Amsterdam is het oorspronkelijke bedrag bijna verdubbeld. We proberen telefonisch contact te krijgen met de belastingdienst. Het is te druk, probeert u het op een later tijdstip nog eens. Via internet kunnen we geen formulier invullen en kunnen we ook niemand bereiken.

Als ontmoeting vier meldt dat ze vandaag lekker in de tuin wil werken en liever niks wil doen achter de computer kan ik hier helemaal achter staan. Even je hoofd leeg maken en onkruid wieden, heerlijk.
Ik kan er weer helemaal tegen als ik bij mijn laatste afspraak van vandaag kom. Je wilt alle papieren anders indelen in de mappen en je wilt het op jouw eigen manier? En zonder tabbladen vind je handiger? Natuurlijk, gaan we doen!

zondag 2 april 2017

Dingen doen waar je blij van wordt



Vanmiddag hadden we in de Contactgroep NAH WF als thema : grenzen. En dan kom je in een groep als de onze al gauw op de grenzen van je mogelijkheden. De vorige maand heeft gastspreker Frans ook al aangegeven dat het belangrijk is je grenzen te blijven verleggen. Denk niet dat je er al bent, je kunt altijd weer meer dan je denkt.

Dat je minder energie hebt dan voordat je je hersenletsel opliep is een gegeven. Dit is voor al je lotgenoten herkenbaar. En dan is het natuurlijk wel belangrijk dat je die energie richt op de dingen die het leven waardevol maken voor jou.
Een groepsgenote vertelt dat ze voorheen die mooie tekening in een paar uur maakte, nu doet ze er meerdere dagen over. Natuurlijk, het kost meer tijd, maar is het erg? Heeft ze er daardoor minder aardigheid in? Haar talent is er nog, het resultaat is net zo mooi als vroeger, ze vindt het fijn om te doen, dat is waar het om gaat.
Zo heeft een van de andere deelnemers na het oplopen van het hersenletsel alles op alles moeten zetten om weer te leren gitaarspelen. En ook dit is hem gelukt. Een ander voorbeeld van vanmiddag wat ter sprake kwam was de grote schoonmaak. Mevrouw was altijd gewend om het hele huis aan te pakken als het mooi weer werd. Werd ze hier blij van? Ja, in ieder geval van het resultaat. Nu, na een CVA, wil ze het huis ook weer aanpakken. Maar dit gaat niet meer zo gemakkelijk als voorheen. Ze heeft de taak in drieën verdeeld en pakt elke dag een ander deel. Tegen wil en dank, zo goed en zo kwaad als het gaat. Ik vind het bewonderenswaardig, maar ik vraag me wel af: kan je je energie en tijd niet beter wijden aan iets waar je echt blij van wordt. Leven naar wat je belangrijk vindt. En natuurlijk is een schoon en fris huis belangrijk, maar dat bereik je ook door het bij te houden. En als je recht hebt op huishoudelijke hulp, of vindt dat je het nodig hebt en het regelt, dan blijft je huis ook op orde. En dan kan jij die spaarzame energie richten op de dingen die voor jou van waarde zijn in het leven, op de dingen die je echt belangrijk vindt en waar je blij van wordt.

maandag 20 maart 2017

Individuele begeleiding



de regie over je eigen leven; waar wil je naartoe


Omdat er toch regelmatig veranderingen zijn in zorgland zet ik  maar weer even op een rijtje wat ik doe en hoe het allemaal werkt:

Mijn werk is het ondersteunen op alle levensgebieden, zoals wonen, werken, vrijetijdsbesteding, relaties, administratie en financiën, gezondheid.
Ik help je met het (terug-)nemen van de regie over je leven. We stellen samen de doelen op en we bepalen samen wanneer en hoe we hieraan werken.

Naast de coaching van particuliere cliënten bied ik individuele begeleiding vanuit de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Ik werk via Zorg In Natura (ZIN) of via een Persoonsgebonden Budget (PGB).  De gemeente bepaalt het maximum tarief en het aantal begeleidingsuren per week in een beschikking naar aanleiding van het keukentafelgesprek.In dit gesprek wordt ook besproken of de begeleiding via ZIN of via PGB ingezet gaat worden.
ZIN:  De zorgorganisatie ontvangt het vastgestelde uurtarief van de gemeente en betaalt de gewerkte uren aan mij uit aan de hand van mijn facturen.
PGB:  De Sociale Verzekeringsbank ontvangt het budget van de gemeente en beheert het budget.Ik stel samen met jou de zorgovereenkomst op. De Sociale Verzekeringsbank betaalt daarna de gewerkte uren uit via urenbriefjes die elke maand door jou en mij ondertekend worden.

zondag 19 maart 2017

De bal

alle zorgen en problemen die je hebt
Gister hebben we de laatste lesdag gehad. Nu is het een kwestie van oefenen en doen. Leven naar je waarden. Leven naar wat je echt belangrijk vindt in het leven. Ontdekken hoe je alles wat je meemaakt in je leven kunt accepteren, hoe je er van een afstand naar kan kijken, en hoe je er zonder pijn mee om kunt gaan. Het materiaal dat je krijgt aangereikt helpt je hierbij.
De ACT methode maakt veel gebruik van metaforen. Een hele duidelijke is voor mij de bal; de bal die staat voor alle problemen en zorgen die je hebt. De bal die je vasthoudt en onder water probeert te houden. Immers je wilt niet steeds aan de zorgen en problemen denken. Ze zijn er wel, het leven is nu eenmaal niet zonder zorgen en problemen. Probeer het maar eens, een bal onder water houden... Hoe lang houd je dit vol? Op een gegeven moment worden je armen moe, je hele lijf wordt moe...je laat los. En wat gebeurt er dan, de bal komt boven water. Ga je hem weer onderdrukken? Hoe lang houd je het vol? Wat gebeurt er als je de bal niet meer krampachtig vasthoudt en onder water blijft drukken? Dan drijft hij... je ziet hem gaan. Hij is er wel, maar hij raakt je niet. Hij dobbert op het water. Als je hem niet weer oppakt en met alle geweld onder water drukt is hij er gewoon. Je wordt er niet meer moe van, je kunt hem laten zijn. En jij kunt je energie en aandacht besteden aan andere dingen. Aan de dingen die je belangrijk vindt in het leven.