zaterdag 21 januari 2017

ACT

ruimte om doelen en dromen te verwezeznlijken


Vandaag ben ik met een nieuwe opleiding gestart: de ACT (Acceptance and Commitment Therapy.) Deze therapie leert je jouw pijn, je problemen, je klachten te accepteren zodat je je kan richten op de dingen in het leven waar je waarde aan hecht. Uitgangspunt is dat bepaalde problemen niet opgelost hoeven en kunnen worden, maar dat het mogelijk is om er niet (meer) door gehinderd te worden. Het doel van ACT is dan ook niet om meer inzicht te verkrijgen, maar om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, waardoor je niet meer gefocust bent op je pijnpunten maar dat je de ruimte krijgt om doelen en dromen te kunnen verwezenlijken. 

Zo hebben we vandaag kennisgemaakt met onze gedachten als een nieuwe, andere persoon in jezelf. Je kent haar wel, dat stemmetje wat jou vertelt dat het vandaag vast een vervelende dag wordt. Je hebt al last van je rug bij het opstaan, eenmaal beneden doet de verwarming het niet  en als je achter je laptop kruipt om een monteur te zoeken blijkt ook het internet uitgevallen te zijn. Ga er maar aan staan. Eigenlijk wil je het liefste weer je bed inkruipen, maar je stemmetje zegt dat je toch beter...Voor je het weet doe je van alles omdat het moet, niet omdat je het wilt. En als je dan gevraagd wordt hoe voelt dit nou voor jou, is het erg moeilijk om hier een antwoord op te geven. Misschien eerst maar eens stoppen met het woord moeten. Maak er van willen, maar vraag je dan meteen af of je de waarheid spreekt...

Het was nog maar de eerste dag, maar het houdt me nu al heel erg bezig. Eerst integreren in mijn eigen leven, en misschien kan ik het daarna overbrengen op de mensen om me heen. Want zeg nou eerlijk; het is toch fantastisch als je je problemen, je pijn, je verdriet kunt omarmen en tegelijkertijd je toch kan richten op de dingen die jouw leven werkelijk zinvol maken en verrijken.

zondag 15 januari 2017

Nieuwjaarsbijeenkomst Contactgroep NAH WF

Eén van de hoogtepunten van 2016. Mijn jongste zoon zet 'mijn' tattoo
Het afsluiten van een jaar is altijd een beetje vreemd. Tenminste zo ervaar ik dat. Onwillekeurig loop je het afgelopen jaar door. Wat is er gebeurd? In de wereld, in ons land, in je eigen leven. Ik denk dan vooral aan alle mensen die ik in het afgelopen jaar heb ontmoet. Wat heb ik kunnen bijdragen, wat heb ik voor ze kunnen betekenen? Wat heb ik geleerd van al die bijzondere mensen, van hun verhalen, van hun leven.

Vanmiddag hadden we de eerste bijeenkomst van de Contactgroep NAH WF. Een intensieve middag waarin we aan de hand van vragen ieders persoonlijke beleving van 2016 behandeld hebben. De eigen successen, hoogtepunten en mooie dingen om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Maar ook het verdriet van het afgelopen jaar kwam aan de orde. Verdriet over de velen die ons zijn ontvallen, bekende en minder bekende mensen. De openheid van de mensen en het vertrouwen om hele persoonlijke dingen met elkaar te delen heeft me ontroerd. Het was een prachtige middag en ik hoop dat we nog heel vaak van deze middagen met elkaar zullen beleven.

De gemene deler van de contactgroep is het Niet Aangeboren Hersenletsel. En natuurlijk is NAH de rode draad. In de groep kan je alles zeggen, je kan vertellen over hoe je je leven ervaart, hoe het was voordat je hersenletsel had en hoe het nu is. Het verdriet om het verlies van je oude leven, van vroegere bezigheden die je nu misschien niet meer kunt doen. De blijdschap die je met elkaar deelt als je merkt dat het toch steeds een beetje vooruit gaat, dat je steeds beter leert omgaan met je nieuwe ik. Herkenning en erkenning, ontmoeting en verbinding. De groep heeft deze functie en ik nodig een ieder die te maken heeft met Niet Aangeboren Hersenletsel uit om eens een middag bij ons langs te komen om de sfeer van de groep zelf te ervaren.  Zie www.coachingnhn.nl Nahbij voor nadere informatie.

zaterdag 3 december 2016

Autismecafé


Wat zaten we weer gezellig, vrijdagmiddag 2 december in Backstage. In verband met de datum had Sinterklaas ook gedacht een duit in het zakje te moeten doen. Wel toevallig dat er een bekend logo staat op de pen die aan het pakje vastzat.

De bijeenkomsten worden steeds leuker. De mensen komen niet meer alleen omdat ze zich in elkaar herkennen, maar ook gewoon omdat ze het leuk vinden elkaar te zien. Natuurlijk is de gemene deler de diagnose van autisme (in welke vorm dan ook) maar de onderlinge vriendschappen die ontstaan hebben een groot aandeel in het succes.

Onder het motto van herkenning en erkenning, ontmoeting en verbinding zijn we dit café twee en een half jaar geleden gestart. En zo is het nog steeds. Je herkent elkaar in de dingen waar je tegen aan loopt, misschien ontstaat er daardoor steeds meer erkenning. Je ontmoet mensen die net als jij tegen bepaalde zaken aanlopen die met autisme te maken hebben en je sluit vriendschappen, je gaat een verbinding aan.

Misschien een goed voornemen voor het 2017. Kom gewoon eens sfeer proeven, we zijn er elke eerste vrijdag van de maand. Zes januari is weer de eerste keer. Aansluitend gaan we zelfs met elkaar uit eten, een traditie voor de eerste bijeenkomst van het nieuwe jaar. Dit jaar is gekozen voor Salento, een Italiaans restaurant aan het Grote Oost in Hoorn. Natuurlijk ben je van harte uitgenodigd om mee te gaan (opgeven kan via de groepsapp of bij mij, via de site, per telefoon,of op facebook),  maar als je het na het café genoeg vindt ga je gewoon naar huis. Niks moet, je doet wat je wilt, alles is goed. Dat is de basis waarop we bij elkaar komen. Gewoon jezelf zijn, je bent goed zoals je bent.

woensdag 23 november 2016

Gezonde hersenen en levenskunst


De uitnodiging komt al vrij snel binnen na mijn brief en C.V. op de vacature groepsvoorlichter voor de Hersenstichting. Een presentatie van 10 minuten zal onderdeel zijn van het gesprek, staat er in. Vandaag is het zover. Op naar Utrecht, naar het vergadercentrum aan de Vredeburgstraat. Even wachten, dan komt er iemand naar ons toe. 'Bent u mevrouw Kramer?' 'En ik ben meneer Kramer', zegt mijn man en hij gaat staan.. 'Wat leuk dat u meegekomen bent, blijft u wachten?' ' Nou, meneer gaat mee, hij is een essentieel onderdeel van mijn sollicitatie,' vertel ik en we gaan naar binnen.

'We hebben 20 minuten en de presentatie is een onderdeel.' is de inleiding van de sollicitatiecommissie. Een kopje koffie en we kunnen meteen beginnen. Hoe houd je je hersenen gezond.Gezonde hersenen heeft alles te maken met een stijl van leven, met balans in in- en ontspanning, met bewegen, met gezond eten, met een goed dag- en nachtritme, met roken, met alcohol... Natuurlijk weet iedereen dit, dit kwam ook duidelijk naar voren uit de 53 (!) reacties op mijn vraag om input voor de lezing op facebook. Maar waarom is het dan toch zo moeilijk voor ons om ernaar te leven? Moet er dan eerst iets gebeuren voordat je je deze leefstijl eigen maakt? Na mijn inleiding vertelt Frans zijn levensverhaal. Ik zie mijn man als een levenskunstenaar. Zijn ervaringsdeskundigheid met Niet Aangeboren Hersenletsel en de manier waarop hij er mee omgaat is de basis van bewustwording en hoe je alles uit het leven kan halen wat er in zit. Onze woorden rijgen zich aaneen en ik bemerk een verwondering aan de andere kant van de tafel. 'We willen de voorlichtingen gaan geven, alleen niet op de dinsdagavond, dan gaan we zingen en dit is ook erg
gezond voor je hersenen,' hiermee sluiten we het gesprek af.
Zijn wij aangenomen als groepsvoorlichter van de Hersenstichting? Dit horen we na 30 november, maar ik kijk tevreden terug op onze presentatie.

donderdag 6 oktober 2016

Ontbijten met ondernemers

vroege ondernemers
Vanochtend reed ik in alle vroegte richting Volendam. Ik was uitgenodigd voor een BNIbijeenkomst , business network international. De bijeenkomst verloopt precies zoals er op de site gezegd wordt. Ik zou het iedere ondernemer aanraden om eens een bezoek te brengen. BNI heet in Nederland Bruisend Ondernemen, en de bijeenkomst maakte dit helemaal waar. Wat een enthousiasme en wederzijdse betrokkenheid. De energie die ik ervan kreeg voel ik nu nog!

Ik was uitgenodigd door Annemiek Appelman Ze had me op de lijst gezet als Coach, Re-integratiespecialist/ Case en Care manager. Ik vind dit een eervolle vermelding. Annemiek en ik hebben elkaar leren kennen terwijl ik als re-integratiecoach aan het werk was. De term Case en care manager spreekt me wel aan en dekt ook wel de lading van hetgeen ik doe, maar ik zou er graag een Nederlandse vertaling voor hebben. Hier ga ik over nadenken, suggesties zijn natuurlijk van harte welkom.

Annemiek had me specifiek uitgenodigd om de presentatie van Karin de Ruiter mee te maken. Karin heeft zich als rijschoolhouder gespecialiseerd in het lesgeven aan mensen met rijangst en/of faalangst maar ook aan mensen met ADHD en mensen met autisme. Karin heeft hier prachtig over verteld. Misschien is het een idee om haar eens uit te nodigen voor de autisme-cafés. We hebben een één-op-één ontmoeting gepland, dan zal ik het hier ook zeker met haar over hebben.

Ik vond Volendam best ver zo vroeg in de donkere ochtend, en ik weet nu dat in Hoorn ook een BNI chapter (Engelse termen, het idee is tenslotte overgewaaid vanuit Engeland) actief is, dus ik wil ook heel graag hier eens gaan kijken.

dinsdag 30 augustus 2016

Kanker is geen strijd


Vanmorgen weer een naar bericht. Ze ligt in het ziekenhuis, graag eerst overleggen met haar man als je op bezoek wilt. Ze heeft kanker. Ik krijg hier een naar gevoel van. Ik heb in de afgelopen twee jaar afscheid moeten nemen van verschillende vrienden die aan kanker zijn gestorven. Op facebook gaat een actie rond: deel een zwart-wit foto als je ook de strijd tegen kanker ondersteunt. Kanker is geen strijd. Kanker is een ziekte, een verschrikkelijke ziekte die je overkomt. En het kan iedereen overkomen, hoe gezond je ook probeert te leven. (Gezond leven verkleint wel de kans op kanker, dus het verdient natuurlijk altijd aanbeveling dit te doen).  Opeens is het er, een tumor nestelt zich ergens in je lichaam. En als deze tumor kwaadaardig is, is de ziekte kanker daar.

Een tumor een zwelling, een onbeheerste groei van weefsels door een aanhoudende celdeling. En als deze zwelling kwaadaardig is betekent het dat hij het orgaan waarin hij is ontstaan vernietigt. Hij kan zich verspreiden in het omringende weefsel, of zich uitzaaien via de bloed- en lymfestroom en zo in andere organen terechtkomen. Natuurlijk doen de medici er alles aan om de tumor te verwijderen, en, als dit niet kan, om de tumor zo klein mogelijk te houden. De behandelingen hiervoor zijn opereren, bestralen en chemotherapie. Het lichaam moet de behandelingen aankunnen en daarbij is een gericht en persoonlijk voedingsplan belangrijk, aangevuld met fysieke inspanning voor een betere lichamelijke conditie.

Het is belangrijk dat je als patiënt weet waar je aan toe bent, dit is altijd belangrijk en zeker als je aan een ziekte als kanker lijdt. Vraag door tijdens de gesprekken met artsen over jouw situatie. Zekerheid is belangrijk, immers onduidelijkheid en onzekerheid geeft onrust. Juist in een situatie als deze is het belangrijk dat je de regie houdt over je eigen leven. Stel de vragen die door je hoofd spoken. Praat erover met je naasten, met anderen. Spreek je zorgen en je angsten uit, dan kan je omgeving hierop reageren en met je meedenken, met je meeleven. Wees egocentrisch, en doe wat goed voelt voor jou. Door goed voor jezelf te zorgen maak je het je omgeving ook gemakkelijker. Door erover te praten geef je ook de ander de kans jou te vertellen wat het met hem of haar doet. Kanker is geen strijd, maar het is wel belangrijk de ziekte te erkennen en er mee om te gaan.




vrijdag 5 augustus 2016

Autisme-café, gewoon gezellig

Foto: Nuria Rosa Steeman


Het middag-autisme-café in Hoorn draait nu 2,5 jaar. Elke eerste vrijdag van de maand nodigen we een ieder die bekend is met autisme, die geïnteresseerd is in autisme, die een diagnose heeft of één denkt te krijgen, uit om samen te komen in café Backstage aan het Koepoortsplein te Hoorn. Toen ik vanmiddag binnenkwam zat er al een groepje aan een tafel te kaarten. Terwijl ik aan
de bar een drankje bestelde arriveerde een volgende gast en raakten we in gesprek. Tien minuten later kwamen er weer twee deelnemers binnen:
'Hé stelletje autisten, we gaan toch zeker niet binnen zitten met dit mooie weer?'
Hij had gewoon gelijk, we gingen mee naar buiten en we hebben heerlijk op het terras gezeten. En toen was het zomaar half zes. Gewoon gezellig.
Het gaat goed, mensen kennen elkaar en/of leren elkaar kennen, ze vinden elkaar in gesprek of in een spelletje. Het hangt niet meer van de initiatiefnemers af. Het hangt niet van eventuele hulpverleners of begeleiders af. Het is gewoon gezellig. En de groep groeit, ook uit de omliggende gemeenten komen er steeds meer mensen naar het autisme-café in Hoorn.
En als je 's middags niet kan, door werk, school of iets anders, bedenk dan dat we ook nog het avondcafé hebben in Hoorn. Je bent van harte uitgenodigd, niks is raar, niemand is raar, immers: iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.