maandag 20 maart 2017

Individuele begeleiding



de regie over je eigen leven; waar wil je naartoe


Omdat er toch regelmatig veranderingen zijn in zorgland zet ik  maar weer even op een rijtje wat ik doe en hoe het allemaal werkt:

Mijn werk is het ondersteunen op alle levensgebieden, zoals wonen, werken, vrijetijdsbesteding, relaties, administratie en financiën, gezondheid.
Ik help je met het (terug-)nemen van de regie over je leven. We stellen samen de doelen op en we bepalen samen wanneer en hoe we hieraan werken.

Naast de coaching van particuliere cliënten bied ik individuele begeleiding vanuit de Wet Maatschappelijke Ondersteuning. Ik werk via Zorg In Natura (ZIN) of via een Persoonsgebonden Budget (PGB).  De gemeente bepaalt het maximum tarief en het aantal begeleidingsuren per week in een beschikking naar aanleiding van het keukentafelgesprek.In dit gesprek wordt ook besproken of de begeleiding via ZIN of via PGB ingezet gaat worden.
ZIN:  De zorgorganisatie ontvangt het vastgestelde uurtarief van de gemeente en betaalt de gewerkte uren aan mij uit aan de hand van mijn facturen.
PGB:  De Sociale Verzekeringsbank ontvangt het budget van de gemeente en beheert het budget.Ik stel samen met jou de zorgovereenkomst op. De Sociale Verzekeringsbank betaalt daarna de gewerkte uren uit via urenbriefjes die elke maand door jou en mij ondertekend worden.

zondag 19 maart 2017

De bal

alle zorgen en problemen die je hebt
Gister hebben we de laatste lesdag gehad. Nu is het een kwestie van oefenen en doen. Leven naar je waarden. Leven naar wat je echt belangrijk vindt in het leven. Ontdekken hoe je alles wat je meemaakt in je leven kunt accepteren, hoe je er van een afstand naar kan kijken, en hoe je er zonder pijn mee om kunt gaan. Het materiaal dat je krijgt aangereikt helpt je hierbij.
De ACT methode maakt veel gebruik van metaforen. Een hele duidelijke is voor mij de bal; de bal die staat voor alle problemen en zorgen die je hebt. De bal die je vasthoudt en onder water probeert te houden. Immers je wilt niet steeds aan de zorgen en problemen denken. Ze zijn er wel, het leven is nu eenmaal niet zonder zorgen en problemen. Probeer het maar eens, een bal onder water houden... Hoe lang houd je dit vol? Op een gegeven moment worden je armen moe, je hele lijf wordt moe...je laat los. En wat gebeurt er dan, de bal komt boven water. Ga je hem weer onderdrukken? Hoe lang houd je het vol? Wat gebeurt er als je de bal niet meer krampachtig vasthoudt en onder water blijft drukken? Dan drijft hij... je ziet hem gaan. Hij is er wel, maar hij raakt je niet. Hij dobbert op het water. Als je hem niet weer oppakt en met alle geweld onder water drukt is hij er gewoon. Je wordt er niet meer moe van, je kunt hem laten zijn. En jij kunt je energie en aandacht besteden aan andere dingen. Aan de dingen die je belangrijk vindt in het leven.

zondag 5 maart 2017

Trots. Brief aan Frans

Gastspreker Contactgroep NAH WF 5 maart 2017 Frans Kramer


Trots, ik zie ze nog lopen. De kinderen in de nieuwkomersklas op een basisschool hier in Hoorn. Kinderen uit alle landen en wereldstreken die achter de juf aan lopen, hun  duimen in de panden van hun vest  ‘trots, trots, trots.’
En zo voel ik me nu. Trots op jou. Zo trots zoals je daar vanmiddag als gastspreker in de NAH Contactgroep je eigen verhaal vertelde, de vragen van de luisteraars beantwoordde  en zoals verschillende aandachtspunten rondom NAH de revue liet passeren.  Het thema van vandaag was 'relaties'.

Jouw motto:  Zorg goed voor jezelf, pas dan kan je wat voor een ander betekenen.  
Jij doet dit zeker. Je hebt een duidelijke structuur in je dag, je sport veel, je gaat als het enigszins kan even liggen tussen de middag (je hoofd leegmaken noem je dat) zodat je daarna de dag en de avond ook weer aan kan.  Je weet dat je als je moe wordt chagrijnig bent, een kort lontje hebt…
  
En je boodschap was ook: Blijf je grenzen verleggen.  Ook al weet je dat je wel eens een terugslag kan krijgen als je over je grenzen gaat, betekent dit niet dat je het dan maar moet laten. Dat je het dus niet aankunt. Je kunt meer dan je denkt, ook al gaat het soms langzaam vooruit. Geef jezelf de tijd, blijf jezelf verrassen en zie elke dag als een nieuwe kans, een nieuwe uitdaging.


NAH-ervaringsdeskundige, lotgenoot van mensen met NAH, maar dat niet alleen. Vader, stiefvader, pake en mijn man, mijn alles, ik ben zo  trots op jou.  Heleen

zaterdag 25 februari 2017

Gelijk hebben en gelijk krijgen


Als ZZP'er kun je ook in een arbeidsconflict terecht komen. Zo werd ik geconfronteerd met een overname van de ene zorgorganisatie naar een andere. Geen probleem zou je zeggen, ik heb dit in de afgelopen jaren al vaak meegemaakt. Het is gebruikelijk dat de contracten en overeenkomsten die er zijn met de 'oude' zorgaanbieder in de overname meegenomen worden. Maar nu niet.
De raamovereenkomst en de overeenkomsten van opdracht per cliënt werden allemaal aan de kant geschoven, met de opmerking: 'Je snapt natuurlijk wel dat deze afspraken niet meer geldig zijn.' Dat begreep ik dus niet, sterker nog, ik vond het vreemd. Ik heb juridische bijstand gezocht en uiteindelijk via de eigen rechtsbijstandsverzekering gevonden. Maar omdat ik ZZP'er ben moest ik wel elke handeling die voor mij gedaan werd zelf betalen. Ik ben nu € 800 verder en er is afgelopen vrijdag een brief uitgegaan naar de nieuwe zorgaanbieder.De door mij opgemerkte eigenaardigheden zijn bevestigd in dit schrijven. Fijn om gelijk te hebben, nu nog afwachten of ik het krijg...

zaterdag 21 januari 2017

ACT

ruimte om doelen en dromen te verwezeznlijken


Vandaag ben ik met een nieuwe opleiding gestart: de ACT (Acceptance and Commitment Therapy.) Deze therapie leert je jouw pijn, je problemen, je klachten te accepteren zodat je je kan richten op de dingen in het leven waar je waarde aan hecht. Uitgangspunt is dat bepaalde problemen niet opgelost hoeven en kunnen worden, maar dat het mogelijk is om er niet (meer) door gehinderd te worden. Het doel van ACT is dan ook niet om meer inzicht te verkrijgen, maar om nieuwe vaardigheden te ontwikkelen, waardoor je niet meer gefocust bent op je pijnpunten maar dat je de ruimte krijgt om doelen en dromen te kunnen verwezenlijken. 

Zo hebben we vandaag kennisgemaakt met onze gedachten als een nieuwe, andere persoon in jezelf. Je kent haar wel, dat stemmetje wat jou vertelt dat het vandaag vast een vervelende dag wordt. Je hebt al last van je rug bij het opstaan, eenmaal beneden doet de verwarming het niet  en als je achter je laptop kruipt om een monteur te zoeken blijkt ook het internet uitgevallen te zijn. Ga er maar aan staan. Eigenlijk wil je het liefste weer je bed inkruipen, maar je stemmetje zegt dat je toch beter...Voor je het weet doe je van alles omdat het moet, niet omdat je het wilt. En als je dan gevraagd wordt hoe voelt dit nou voor jou, is het erg moeilijk om hier een antwoord op te geven. Misschien eerst maar eens stoppen met het woord moeten. Maak er van willen, maar vraag je dan meteen af of je de waarheid spreekt...

Het was nog maar de eerste dag, maar het houdt me nu al heel erg bezig. Eerst integreren in mijn eigen leven, en misschien kan ik het daarna overbrengen op de mensen om me heen. Want zeg nou eerlijk; het is toch fantastisch als je je problemen, je pijn, je verdriet kunt omarmen en tegelijkertijd je toch kan richten op de dingen die jouw leven werkelijk zinvol maken en verrijken.

zondag 15 januari 2017

Nieuwjaarsbijeenkomst Contactgroep NAH WF

Eén van de hoogtepunten van 2016. Mijn jongste zoon zet 'mijn' tattoo
Het afsluiten van een jaar is altijd een beetje vreemd. Tenminste zo ervaar ik dat. Onwillekeurig loop je het afgelopen jaar door. Wat is er gebeurd? In de wereld, in ons land, in je eigen leven. Ik denk dan vooral aan alle mensen die ik in het afgelopen jaar heb ontmoet. Wat heb ik kunnen bijdragen, wat heb ik voor ze kunnen betekenen? Wat heb ik geleerd van al die bijzondere mensen, van hun verhalen, van hun leven.

Vanmiddag hadden we de eerste bijeenkomst van de Contactgroep NAH WF. Een intensieve middag waarin we aan de hand van vragen ieders persoonlijke beleving van 2016 behandeld hebben. De eigen successen, hoogtepunten en mooie dingen om mee te nemen naar het nieuwe jaar. Maar ook het verdriet van het afgelopen jaar kwam aan de orde. Verdriet over de velen die ons zijn ontvallen, bekende en minder bekende mensen. De openheid van de mensen en het vertrouwen om hele persoonlijke dingen met elkaar te delen heeft me ontroerd. Het was een prachtige middag en ik hoop dat we nog heel vaak van deze middagen met elkaar zullen beleven.

De gemene deler van de contactgroep is het Niet Aangeboren Hersenletsel. En natuurlijk is NAH de rode draad. In de groep kan je alles zeggen, je kan vertellen over hoe je je leven ervaart, hoe het was voordat je hersenletsel had en hoe het nu is. Het verdriet om het verlies van je oude leven, van vroegere bezigheden die je nu misschien niet meer kunt doen. De blijdschap die je met elkaar deelt als je merkt dat het toch steeds een beetje vooruit gaat, dat je steeds beter leert omgaan met je nieuwe ik. Herkenning en erkenning, ontmoeting en verbinding. De groep heeft deze functie en ik nodig een ieder die te maken heeft met Niet Aangeboren Hersenletsel uit om eens een middag bij ons langs te komen om de sfeer van de groep zelf te ervaren.  Zie www.coachingnhn.nl Nahbij voor nadere informatie.

zaterdag 3 december 2016

Autismecafé


Wat zaten we weer gezellig, vrijdagmiddag 2 december in Backstage. In verband met de datum had Sinterklaas ook gedacht een duit in het zakje te moeten doen. Wel toevallig dat er een bekend logo staat op de pen die aan het pakje vastzat.

De bijeenkomsten worden steeds leuker. De mensen komen niet meer alleen omdat ze zich in elkaar herkennen, maar ook gewoon omdat ze het leuk vinden elkaar te zien. Natuurlijk is de gemene deler de diagnose van autisme (in welke vorm dan ook) maar de onderlinge vriendschappen die ontstaan hebben een groot aandeel in het succes.

Onder het motto van herkenning en erkenning, ontmoeting en verbinding zijn we dit café twee en een half jaar geleden gestart. En zo is het nog steeds. Je herkent elkaar in de dingen waar je tegen aan loopt, misschien ontstaat er daardoor steeds meer erkenning. Je ontmoet mensen die net als jij tegen bepaalde zaken aanlopen die met autisme te maken hebben en je sluit vriendschappen, je gaat een verbinding aan.

Misschien een goed voornemen voor het 2017. Kom gewoon eens sfeer proeven, we zijn er elke eerste vrijdag van de maand. Zes januari is weer de eerste keer. Aansluitend gaan we zelfs met elkaar uit eten, een traditie voor de eerste bijeenkomst van het nieuwe jaar. Dit jaar is gekozen voor Salento, een Italiaans restaurant aan het Grote Oost in Hoorn. Natuurlijk ben je van harte uitgenodigd om mee te gaan (opgeven kan via de groepsapp of bij mij, via de site, per telefoon,of op facebook),  maar als je het na het café genoeg vindt ga je gewoon naar huis. Niks moet, je doet wat je wilt, alles is goed. Dat is de basis waarop we bij elkaar komen. Gewoon jezelf zijn, je bent goed zoals je bent.